Do XVI wieku stolicą Polski był Kraków. To właśnie tam rezydowali wszyscy przywódcy Polski. Zmianę stolicy nakazał Król Zygmunt III. Co jednak skłoniło go do podjęcia takiej decyzji? W tym artykule na warsawyes.com porozmawiamy bardziej szczegółowo o tym, jak Warszawa stała się stolicą Polski.
Przedwarunki
Zygmunt III mieszkał w krakowskim Zamku na Wawelu. W 1595 roku wybuchł pożar, w wyniku którego zniszczone zostały apartamenty polskiego władcy. Na decyzję króla wpłynęły także względy praktyczne, gdyż od 1529 roku życie w Warszawie zaczęło się aktywnie rozwijać. Wzrost dobrobytu obywateli doprowadził do rozbudowy przyszłej stolicy Polski.
Ogólnie pod koniec XVI wieku Warszawa z małego miasteczka przekształciła się w ośrodek miejski, w którym kwitła sztuka i kultura. W związku z tym, że miasto aktywnie się rozwijało, Zygmunt III coraz częściej tam przebywał. Później Warszawa zaczęła być uważana za miasto o wysokiej randzie w Polsce. Przyszła stolica miała także lepsze położenie geograficzne, co również odegrało znaczącą rolę.
Warszawa jako nowa stolica
W 1596 roku Zygmunt III podjął decyzję o przeniesieniu stolicy do Warszawy, gdyż miasto coraz bardziej mu się podobało, a wydarzenia tamtych czasów tylko przyspieszyły króla do podjęcia tej decyzji. Ponadto Warszawa znajdowała się bliżej Szwecji, ojczyzny głowy państwa. Polacy spokojnie zareagowali na to wydarzenie, gdyż w tym okresie częstą praktyką było to, że monarcha bardzo często zmieniał miejsce pobytu.
Ciekawostką jest fakt, że przeniesienie stolicy do Warszawy nie zostało potwierdzone żadnym oficjalnym dokumentem. Z tego powodu Kraków przez długi czas nadal był uważany za główne miasto Polski. W dalszym ciągu odbywały się tu wszystkie uroczystości państwowe, w tym koronacje i pogrzeby. Przechowywano tam także wszystkie insygnia królewskie.
Do pierwszej połowy XVII wieku między Warszawą a Krakowem istniała pewna konkurencja. Zniknęła ona, gdy w 1611 roku Zygmunt III oficjalnie wybrał sobie rezydencję w nowej stolicy. Wtedy w Warszawie zaczęło rozwijać się prawdziwe życie polityczne i dyplomatyczne kraju.
Kiedy Zygmunt III osiedlił się w nowej stolicy, mieszkało tam zaledwie kilka tysięcy osób. Następnie, zgodnie z unią lubelską, zawartą między Polską a Litwą w 1569 roku, Warszawa stała się stolicą polskiego parlamentaryzmu, gdyż stamtąd łatwiej było dotrzeć litewskim posłom i senatorom. W rezultacie do miasta zaczęli się przeprowadzać Polacy z innych miast kraju.
Po raz pierwszy Warszawa została nazwana stolicą w 1793 roku. Przez ponad dwa stulecia miasto nie było oficjalnie kojarzone z tym statusem. Po zakończeniu I wojny światowej, kiedy odrodziło się państwo polskie, nikt nie miał już wątpliwości, że stolicą państwa nad Wisłą jest Warszawa.
Stolica II Rzeczypospolitej
W 1918 roku Polska uzyskała niepodległość. W rezultacie Warszawa ponownie stała się stolicą. Miasto stało się głównym ośrodkiem międzywojennej II Rzeczypospolitej. W Warszawie wciąż można zobaczyć dziedzictwo dynamicznego rozwoju okresu międzywojennego. Wzniesiono wówczas liczne budynki nowych instytucji państwowych. Ponadto formowały się całe charakterystyczne dla metropolii dzielnice. W czasie II wojny światowej większość tych budowli uległa zniszczeniu. Po zajęciu Warszawy przez Niemców Kraków stał się stolicą Generalnego Gubernatorstwa. W związku z działaniami wojennymi legalny rząd Polski tymczasowo przeniósł się do Londynu. W 1952 roku powstała Konstytucja PRL, w której po raz pierwszy zawarto postanowienia dotyczące statusu stołecznego Warszawy. W XXI wieku Warszawa jest uznaną stolicą Polski i największym miastem kraju. Choć humorystyczna piosenka „Nie przenoście nam stolicy do Krakowa” w wykonaniu zespołu „Pod Budą” nadal żyje w polskiej kulturze.