Słynny mieszkaniec stolicy Polski, który w czasach studenckich był aktywistą, a następnie został prezydentem miasta, jest pamiętany z wielu innych powodów. Najczęściej warszawiacy wspominają jego dość niejednoznaczną kadencję na stanowisku prezydenta miasta. Przeczytaj więcej o kształtowaniu się kariery urzędnika i o tym, dlaczego Paweł Piskorski nie został wybrany na drugą kadencję i został wyrzucony z Parlamentu Europejskiego na warsawyes.com.
Jak zaczęła się jego podróż?
Paweł Bartłomiej Piskorski urodził się 25 lutego 1968 roku w Warszawie. Tam przyszły słynny polski polityk i badacz historii ukończył słynną warszawską szkołę Joachima Lelewela. Kilka lat później ukończył studia wyższe na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W tym czasie Paweł Piskorski z sukcesem napisał i obronił pracę doktorską przed radą akademicką. Tematem jego pracy była historia demokratycznego ruchu politycznego w latach osiemdziesiątych.
W tym samym czasie, poza studiowaniem, studentowi udawało się uczestniczyć w akcjach Grup Oporu „Solidarni”. Później dołączył do młodzieżowego ruchu politycznego o nazwie Niezależne Zrzeszenie Studentów.
Pod koniec XX wieku stał się jednym z liderów studenckich organizacji aktywistycznych w Warszawie. Piskorski jest najlepiej pamiętany z tworzenia struktur terytorialnych Kongresu Liberalno-Demokratycznego. Był także pierwszym szefem Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej, która aktywnie angażowała się w komunikację z europejskimi partnerami. Celem obecnego stowarzyszenia było przełamanie różnic społeczno-gospodarczych między Polską a Niemcami na początku lat dziewięćdziesiątych.
Rozwój kariery politycznej i nagrody
W 1991 roku Paweł Bartłomiej po raz pierwszy został posłem na Sejm RP. W tym okresie kierował Departamentem Polityki Gospodarczej, Budżetu i Spraw Zagranicznych. Jednocześnie zajmował się problemami demografii i migracji.
Paweł Piskorski był członkiem pierwszej krajowej delegacji do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. A kiedy przyszedł czas na reelekcję posłów do Sejmu, warszawiak znalazł się poza polskim rządem.
Nie pogodził się z porażką, więc po pewnym czasie połączył swoją organizację studencką z partią Unia Demokratyczna. Już w 1997 roku rodowity mieszkaniec stolicy ponownie dostał się do parlamentu.
Podczas swojej trzeciej kadencji w Sejmie pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej i jednocześnie pomagał głównemu koordynatorowi ds. integracji Polski z Paktem Północnoatlantyckim.
Na przełomie wieków mieszkańcy Warszawy wybrali Pawła Piskorskiego na prezydenta miasta. Nowy prezydent został jednak zapamiętany głównie z powodu skandali, w tym „kryzysu mostowego” i programów korupcyjnych. Polskie media donosiły wówczas, że lokalna opozycja oskarżyła burmistrza o przekroczenie uprawnień i wykorzystywanie władzy dla własnych interesów.
Po zakończeniu kadencji Piskorskiego nowym prezydentem stolicy został Lech Kaczyński. Zamiast tego jego rodak powrócił do działalności parlamentarnej, ale nie jako członek partii Swoboda, ale jako przedstawiciel nowego ruchu politycznego o nazwie Platforma Obywatelska.
Latem 2004 roku mieszkaniec stolicy Polski został wybrany do Parlamentu Europejskiego. Jakiś czas później dziennikarze dotarli do informacji, że posiada on niezadeklarowany majątek, co wywołało skandal. W efekcie europejski urzędnik został wykluczony z listy przedstawicieli Warszawy w zagranicznym parlamencie. Dalsza kariera polityczna Piskorskiego przebiegała dość podobnie do wspomnianych wydarzeń. Warszawiak ponownie został wybrany do Parlamentu Europejskiego. Następnie ponownie został zwolniony z powodu afer finansowych, ale urzędnik wygrał w sądzie, więc nie poszedł do więzienia.
Paweł Piskorski w trakcie swojej intensywnej kariery politycznej otrzymał wiele nagród, wyróżnień, odznaczeń i orderów. Najbardziej pamiętne z nich to Nagroda Kisiela i honorowa odznaka prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego.
