Adam Poszwiński był wybitnym polskim dziennikarzem, redaktorem i działaczem społeczno-politycznym, który połączył talent publicystyczny z oddaniem dla wartości katolickich i sprawy narodowej. Pochodząc z rodziny kupieckiej, wybrał drogę służenia ludziom poprzez słowo, prasę i aktywny udział w życiu publicznym. Jego działalność obejmowała redagowanie czołowych czasopism, udział w rozwoju ruchu narodowego oraz pracę w organizacjach chrześcijańsko-demokratycznych. Więcej na warsawyes.com.
Młodość i droga walki Adama Poszwińskiego
Adam Poszwiński urodził się 17 grudnia 1881 roku w Warszawie w rodzinie wielkopolskich kupców. Dzieciństwo spędził we Włocławku, a edukację kontynuował w Poznaniu i Dreźnie. Jego zainteresowania były bardzo szerokie: najpierw studiował chemię w Berlinie, a następnie, na uniwersytetach w Rostocku i Tybindze, ekonomię oraz nauki polityczne. Studia ukończył w 1907 roku.
Już w trakcie nauki Adam Poszwiński rozpoczął współpracę z prasą. Od 1906 roku jego publikacje pojawiały się na łamach „Orędownika” i „Kuriera Poznańskiego”. W 1907 roku objął stanowisko redaktora naczelnego gazety „Praca” w Poznaniu, a rok później zdecydował się na kierowanie „Dziennikiem Kujawskim” w Inowrocławiu, gdzie pracował do 1917 roku. W tym czasie aktywnie działał w Towarzystwie Dziennikarzy i Literatów w Poznaniu.
Przekonania polityczne Adama Poszwińskiego opierały się na ideach chrześcijańskiej demokracji. Był członkiem Rady Głównej Ligi Narodowej i brał udział w jej zjeździe w Wiedniu w 1914 roku. Ściśle związany z ruchem wyzwoleńczym, tuż przed wybuchem Powstania Wielkopolskiego reprezentował Kujawy w kierowniczych strukturach organizacji niepodległościowych. Podczas I wojny światowej przewodniczył Towarzystwu w Inowrocławiu, a od 1916 roku należał do Tajnego Międzypartyjnego Komitetu Obywatelskiego. Później dołączył do Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej, gdzie współpracował z takimi znanymi politykami, jak Wojciech Korfanty i Stanisław Adamski.
Jako przedstawiciel Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej, Adam Poszwiński wziął udział w uroczystościach otwarcia Uniwersytetu Poznańskiego, które odbyły się 7 maja 1919 roku. W okresie międzywojennym pełnił funkcję podsekretarza stanu w polskim rządzie, łącząc służbę publiczną z aktywną pracą w mediach. Następnie stanął na czele spółki wydawniczej, która publikowała wpływowe gazety, m.in. „Głos Pomorski”, „Gazeta Pomorska” i „Weichsel Post”. W 1927 roku powrócił do Poznania, gdzie redagował ekonomiczno-handlowe pismo „Świat Kupiecki”. Później pracował także w innych ważnych gazetach — „Dzienniku Poznańskim” i „Dzienniku Bydgoskim”. Jego kariera dziennikarska i redaktorska zakończyła się tuż przed wybuchem II wojny światowej.
Po ataku Niemiec na Polskę, Adam Poszwiński został aresztowany przez władze okupacyjne, ale po pewnym czasie zwolniono go. Mimo zagrożenia, natychmiast zaangażował się w działalność podziemną, której celem było odzyskanie niepodległości. 9 września 1941 roku został ponownie aresztowany przez gestapo. Trafił do osławionego Fortu VII w Poznaniu, gdzie przebywał prawdopodobnie do czerwca 1942 roku. Tam był wielokrotnie przesłuchiwany i brutalnie torturowany. Dokładna data jego śmierci pozostaje nieznana, ale historycy przypuszczają, że Adam Poszwiński zginął w lipcu 1942 roku.
Uznanie i znaczenie działalności Adama Poszwińskiego
Adam Poszwiński poświęcił życie służbie społeczeństwu, kierując się zasadami chrześcijańskiej demokracji i ideami sprawiedliwości społecznej. Jego działalność redaktorska objęła wiele wpływowych tytułów, w tym „Praca”, „Dziennik Kujawski”, „Świat Kupiecki”, „Dziennik Poznański” i „Dziennik Bydgoski”. Jego własne wspomnienia, takie jak „Z walk o Uniwersytet w Poznaniu” i „Pamięci księdza Piotra Wawrzyniaka”, świadczą o szacunku, jakim darzył duchowych i kulturalnych liderów Polski.
