Ludwik Dorn był kiedyś prawą ręką Jarosława Kaczyńskiego i wraz z jego bratem, byłym Prezydentem RP, założył partię „Prawo i Sprawiedliwość”. W czasie studiów Ludwik Dorn walczył z ideologią komunistyczną w swoim kraju, za co po śmierci został uhonorowany najwyższym odznaczeniem państwowym. Więcej o biografii warszawskiego urzędnika, czyli: urodzenie, wykształcenie, działalność partyjna, śmierć i za co został zapamiętany, na warsawyes.com.
Początek i kształtowanie się kariery politycznej
Ludwik Stanisław Dorn urodził się 5 czerwca 1954 roku w stolicy Polski. Ze względu na prześladowania Żydów, z których pochodził ojciec Ludwika, rodzice byli zmuszeni nazwać syna Ludwikiem Dornbaumem. Jego rodzice pracowali w dziedzinie medycyny, a chłopiec uczył się w warszawskiej szkole.
Dzieciństwo Ludwika Dornbauma było dość trudne, gdyż chłopiec z rodziny żydowskiej miał problemy z wymową niektórych słów, przez co często doświadczał znęcania ze strony innych dzieci. Jednak fizyczne trudności nie zahamowały jego miłości do matematyki. W tym samym czasie Ludwik Stanisław zaczął również wyrażać swoje wczesne zaangażowanie w działalność opozycyjną. Na przykład kiedyś wraz z przyjaciółmi namalował antykomunistyczne hasła („Chwała Robotnikom”) na ścianie cmentarza wojskowego znajdującego się niedaleko stolicy Polski.
Oprócz studiów na Wydziale Socjologii lata studenckie poświęcił także walce z tzw. „władzą ludową”. Aktywnie wypowiadał się przeciwko obecnej władzy, za co wielokrotnie trafiał na jakiś czas do więzienia, gdzie był brutalnie traktowany.
Po uzyskaniu tytułu licencjata i magistra zaczął poświęcać jeszcze więcej czasu działalności opozycyjnej. W latach osiemdziesiątych dołączył do ruchu „Solidarność”. Pracował także jako redaktor opozycyjnych mediów, ale ostatecznie ówczesny komunistyczny rząd Polski zmusił Ludwika do ustępstw, co wywołało krytykę ze strony jego kolegów z opozycji. W tym czasie warszawiak borykał się z problemami finansowymi i aby nie znaleźć się w jeszcze trudniejszej sytuacji, musiał zacząć pracować jako tłumacz literatury. Później wraz ze swoim przyjacielem Antonim Macierewiczem założył „Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe”, z którego później wystąpił ze względu na obecność byłego zagorzałego komunisty Henryka Goryszewskiego.
Rozwój kariery politycznej
Pod koniec XX wieku warszawiak wraz z braćmi Kaczyńskimi zjednoczyli się wokół „Porozumienia Centrum”. Władze stolicy wspierali nowego Prezydenta RP Lecha Wałęsę, który obiecał demokratyzację kraju. Początkowo Ludwik Dorn pomagał Jarosławowi Kaczyńskiemu, który stał na czele Kancelarii Prezydenta. Następnie, gdy zaostrzył się konflikt pomiędzy braćmi Kaczyńskimi a Wałęsą, Ludwik z Kaczyńskimi zdecydował się na założenie opozycyjnego ruchu politycznego.
W 2001 roku Ludwik Dorn został prawą ręką Jarosława Kaczyńskiego w partii „Prawo i Sprawiedliwość”. Jednocześnie jako jeden z pierwszych uzyskał mandat posła izby niższej polskiego parlamentu jako przedstawiciel PiS. Przez kolejne sześć lat Ludwik Dorn zajmował różne stanowiska m.in. ministra spraw wewnętrznych i administracji w mniejszościowym rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, wiceprezesa Rady Ministrów i wicepremiera RP, a także marszałka Sejmu.
Następnie ze względu na różnice poglądów na temat rozwoju partii „Prawo i Sprawiedliwość” Ludwik został skreślony z listy posłów, po czym żegna się z braćmi Kaczyńskimi i zakłada przeciwko nim ruch opozycyjny „Polska Plus”.
Były urzędnik państwowy planował wziąć udział w wyborach prezydenckich, które miały odbyć się jesienią 2010 roku, jednak w związku z katastrofą lotniczą, w której zginął Lech Kaczyński, wybory zostały przesunięte na wiosnę, więc warszawiak nie zdążył zgłosić swojej kandydatury. Ponadto jego towarzysze polityczni poparli kandydaturę Jarosława Kaczyńskiego. Ludwik Dorn zareagował na to rezygnacją z funkcji przewodniczącego zarządu partii i przewodniczącego jej zespołu parlamentarnego. Warto zaznaczyć, że podczas przesuniętych wyborów prezydenckich warszawiak poparł Marka Jurka.
Później Ludwik wrócił do rodzimej partii „Prawo i Sprawiedliwość”, jednak nie uzyskawszy wymaganej liczby głosów w parlamencie, zdecydował się utworzyć kolejne nowe stowarzyszenie polityczne „Solidarna Polska”. Do 2015 roku urzędnik próbował opracować ten ambitny projekt, ale nie osiągnął sukcesu.
Śmierć i odznaczenia
7 kwietnia 2022 roku Ludwik Dorn zmarł w wyniku długiej walki z chorobą nowotworową. 13 kwietnia został pochowany na słynnym cmentarzu wojskowym na Powązkach w rodzinnej Warszawie, gdzie kiedyś, jeszcze jako student, namalował słowa: „Chwała Robotnikom”. Zgromadziły się tego dnia tysiące ludzi, w tym wysocy polscy urzędnicy i zwykli mieszkańcy stolicy Polski.
W trakcie swojej bogatej kariery politycznej Ludwik nie zdobył wielu nagród, jednak po jego śmierci Prezydent RP Andrzej Duda uhonorował Dorna Orderem Orła Białego, najwyższym odznaczeniem w Polsce. Otrzymał go za swą aktywną postawę obywatelską w walce społeczeństwa polskiego z komunistami. Ludwik Dorn przyłączył się wówczas do rozwoju swojej ojczyzny w kierunku krajów rozwiniętych.
