W minionych wiekach prawa kobiet były dość ograniczone, ale mimo to na świecie było wiele aktywnych kobiet, które dążyły do rozwoju. Na przykład, warszawskie działaczki publiczne miały wpływ na rozwój polskiej kultury i rozpowszechnianie historii swojego kraju, podaje strona warsawyes.com. W tym artykule omówimy bardziej szczegółowo, w jaki sposób działalność polskich kobiet wpłynęła na politykę II Rzeczypospolitej.
Żony władców
W okresie międzywojennym warszawianki nie odgrywały znaczącej roli w polskiej polityce. Później jednak sytuacja zaczęła się zmieniać. Były posłankami, chodziły do Senatu, ale nigdy nie dostawały się do najwyższych władz czy rządu. Do znaczących postaci kobiecych na tym polu należały z pewnością druga żona marszałka Aleksandra Piłsudska, która w ogóle nie ingerowała w politykę, czy Helena Paderewska, która ingerowała strasznie, często wyśmiewając swojego męża.
Żona premiera Paderewskiego stała się znana z tego, że potrafiła przerywać posiedzenia Rady Ministrów, twierdząc, że męczą one jej męża. Kiedy Paderewski spał, kontrolowała jego korespondencję państwową, a ponieważ był on również kierownikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych, mogło to mieć poważne konsekwencje.
Natomiast żona ministra spraw zagranicznych, Jadwiga Beck, doskonale wywiązywała się z roli pierwszej damy polskiej dyplomacji. Jej mąż miał zamiłowanie do alkoholu, a pani Jadwiga potrafiła to przyhamować. Być może, gdyby nie ona, nie zrobiłby takiej kariery. Na przykład podczas przyjęcia w ambasadzie potrafiła odebrać mężowi kieliszek szampana, bo uważała, że wypił za dużo.
Ogólnie rzecz biorąc, wielu warszawskich polityków toczyło spory o kobiety. Na przykład głównym powodem braku sympatii między Józefem Piłsudskim a Romanem Dmowskim była wieloletnia rywalizacja o sympatię Marii Juszkiewicz, którą marszałek wygrał. Z kolei generał Anders był wrogo nastawiony do generała Sławoja-Składkowskiego. Powodem był fakt, że w 1924 roku obaj panowie rywalizowali o sympatię pewnej pięknej hrabiny. Składkowski wygrał, a Anders nigdy mu tego nie zapomniał.
Działalność kobiet
Warszawskie działaczki społeczne odgrywały znaczącą rolę w polskiej kulturze. W szczególności pisarki, takie jak Maria Konopnicka, jedyna kobieta w Polskiej Akademii Literatury, Zofia Nałkowska i artystka Zofia Stryjeńska, były najwybitniejszymi postaciami tamtych czasów.
W listopadzie 1918 roku organizatorki warszawskiego Zjazdu Kobiet udały się do Józefa Piłsudskiego z delegacją Centralnego Komitetu Równouprawnienia Politycznego Kobiet Polskich. Justyna Budzińska-Tylicka i Maria Chmieleńska wręczyły kierownikowi deklarację wzywającą do równouprawnienia politycznego Polek. 28 listopada Piłsudski podpisał dekret przyznający prawo wyborcze każdemu obywatelowi, bez względu na płeć. Dało to kobietom większą swobodę w ich działaniach. Pierwsza wojna światowa miała znaczący wpływ na pozycję kobiet w społeczeństwie. Podczas wojny kobiety zastąpiły mężczyzn w biurach lub fabrykach, poszły do pracy i wykonywały dobrze swoją pracę. Spowodowało to również poważne zmiany w modzie – zniknęły gorsety i skomplikowane fryzury, które były zbyt duże.
Oczywiście wcześniejsze ruchy feministyczne, takie jak na przykład sufrażystki w Wielkiej Brytanii, również miały wpływ na zmieniającą się rolę kobiet. W Polsce temu wszystkiemu towarzyszył ruch narodowowyzwoleńczy. Jednak kobiety nie były w stanie się zjednoczyć z powodu różnic społecznych, co spowolniło rozwój ruchu. Ponadto po I wojnie światowej zamężne kobiety zostały zwolnione z pracy, ponieważ konieczne było przywrócenie miejsc pracy zdemobilizowanym mężczyznom. W tamtym czasie uważano, że zamężna kobieta powinna pozostać w domu i nie pracować w konkretnym zawodzie.
