Podczas II wojny światowej Warszawa była wielokrotnie okupowana, w tym przez wojska niemieckie i radzieckie. Pod koniec wojny wojska radzieckie wraz z Pierwszą Armią Wojska Polskiego wkroczyły do stolicy Polski, podaje strona warsawyes.com. W tym artykule opowiemy bardziej szczegółowo o tym, jak radzieccy oficerowie przybyli do miasta.
Wyzwolenie
Od 14 do 17 stycznia 1945 roku trwała operacja wyzwolenia Warszawy. Wzięły w niej udział wojska radzieckie i jednostki polskie. W sumie walki o lewobrzeżną część polskiej stolicy trwały zaledwie kilka godzin. Powodem tego był fakt, że niemieckie dowództwo obawiało się otoczenia przez wroga, więc wcześniej wycofało swoje wojska z miasta. Przed tym jednak splądrowali warszawskie mieszkania, łącznie z meblami i wszelkimi kosztownościami. Według różnych źródeł od 26 tys. do ponad 40 tys. osób wyjechało z Warszawy na zachód w wagonach kolejowych, a ich bagaże były przepełnione zrabowanymi dobrami.
Wieczorem 17 stycznia 1945 roku żołnierze radzieccy i polscy wkroczyli do Warszawy. Stali oni świadkami zniszczenia miasta. Stolica składała się z samych ruin. Tylko niewielkiej liczbie mieszkańców Warszawy udało się przetrwać okupację. Żołnierze 1 Armii Wojska Polskiego byli zszokowani tym przerażającym widokiem. Na ulicach wciąż można było znaleźć miny, broń i dziury po pociskach.
W sumie podczas pięcioletniej okupacji Niemcy zamienili Warszawę w całkowitą ruinę. Największych zniszczeń dokonali po upadku Powstania Warszawskiego, kiedy z premedytacją grabili, palili i wysadzali w powietrze budynki w stolicy Polski, ulica po ulicy. Zniszczyli również 100 procent dworców kolejowych, mostów, infrastruktury telefonicznej i lotniczej. Zniszczonych zostało ponad 90 procent obiektów kulturalnych, zabytkowych budynków, w tym obiektów sakralnych, szpitali i ośrodków ochrony zdrowia oraz budynków przemysłowych. Uszkodzona została infrastruktura kolejowa, a nawet oświetlenie uliczne.
Podczas II wojny światowej łączne straty ludności Warszawy wyniosły ok. 600-800 tys. osób, w tym 170 tys. Żydów, którzy zginęli lub zostali zamordowani podczas Powstania Warszawskiego.
Dalsze losy Warszawy
Kiedy władza radziecka wkroczyła do miasta, ludzie, którym udało się przeżyć, mieli nadzieję, że w Warszawie wreszcie wszystko się poprawi. Niestety, mylili się. Wojska radzieckie szybko zaczęły wprowadzać własne zasady i ustanawiać kontrolę nad miastem. Stworzyli oni określone grupy, których zadaniem było filtrowanie wszystkich mieszkańców, w tym tych, którzy chcieli uciec ze stolicy. Działały również grupy operacyjne, które monitorowały polskich polityków.
Ogólnie rzecz biorąc, wyzwolenie Warszawy nie zmieniło niczego w mieście. Władze sowieckie stworzyły w stolicy sytuację podobną do tej z czasów okupacji niemieckiej. W mieście powstały więzienia, które podlegały NKWD. Cele więzienne ponownie zostały wypełnione polskimi patriotami.
Po wyzwoleniu stolicy Polski ludzie zaczęli pojawiać się na ulicach, płacząc i nie rozumiejąc, co się dzieje. Wrócili do ruin, pod którymi było pogrzebane ich przedwojenne życie. Do końca 1945 roku populacja stolicy Polski wzrosła o 12 000 osób.
W 1945 roku rozpoczęła się odbudowa Warszawy. Kilka dekad później architektura miasta została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. W odbudowę Warszawy zaangażował się cały naród polski – z całego kraju napływały datki, z całej Polski zatrudniano robotników, a wiele osób pracowało dobrowolnie. Ten narodowy entuzjazm umożliwił odbudowę stolicy. Wraz z budową nowych mieszkań, wiele osób otrzymało mieszkania i szansę na rozpoczęcie życia od nowa.